21-11-03

Kleine schets

 

 

Hetgene wat ik hier neerpen zijn mijn EIGEN ervaringen,

momenteel bevind ik me terug in een heel zware en moeilijke

spychologische periode. Dus probeer ik terug alles op een rijtje te zetten

 

Een kleine schets van m'n leven, de laatste voorbije 2 jaar :

 

December/Januari 2001 - 2002

 

Weer eens op de weegschaal gestaan, mezelf in de spiegel bekijken

en in tranen uitbarsten omdat ik eigenlijk van mijn eigen lichaam walg.

Staffe woorden misschien voor jullie, maar plezant is het niet om van

iemand te houden, als je van jezelf niet meer kunt houden en genieten.

Toen woog ik bijna wat mijn huidige gewicht is, maar daar zal ik later

op terug komen misschien.

 

Januari 2002 - Mei 2002

 

Zelf proberen te dieeten, op een ongezonde manier om mijn "overtollige" kilo's

kwijt te raken... T'ging goed, tot het mis ging... "het knapte in m'n hoofdje"

Ik was nors, kon niet meer lachen, barstte constant in tranen uit, had de

indruk dat ik helemaal alleen was in die strijd tegen over de overtollige kilo's.

 

Extreem en ongezond gaan dieeten, constant hoofdpijn omdat ik bijna niet

meer at, maaltijden overslaan om niet te veel gewicht aan te komen en

veel gewicht te verliezen... Enfin te zot om los te lopen.

 

Veel zitten praten met een collegae van me, die ook een maagband heeft.

Zoveel twijfel, zo bang, kan ik het echt niet rooien zonder geopereerd te worden???

 

Mijn stoute schoenen aangetrokken, en toch maar eens terug voor de

zoveelste keer naar de huisarts gegaan. Ik heb het er nog maar eens met hem

over gehad, en duidelijk de lijn getrokken dat dit zo NIET meer verder kon.

M'n huisarts kent me al van kleins af , en heeft heel m'n medisch dossier met

testen op schildklier, de resultaten van mijn vroegere pogingen enz doorgenomen.

Toen opperde hij me om naar het Sint Lucas ziekenhuis te gaan in Gent.

Verwijsbrief opgemaakt en me de naam doorverwezen van een chirurg om

te praten en te zien welke oplossing voor mij het beste zou zijn.

 

Afspraak vastgelegd bij dokter Van de Walle, in maart... Het ging allemaal

zoooo snel.

We hebben heel lang zitten praten, over de mogelijkheden, welke zijn "specialiteit"

was en wat de voor -en nadelen inhielden voor een operatie.

Ik moest toch effe slikken, want ik had duidelijk vermeld aan m'n huisarts

dat ik me wou informeren over de lapband en de operatie. Nu dokter Van De Walle

is chirurg, maar hij voert alleen maar maagverkleiningen uit!

De moed zonk me in de schoenen, maar na de uitleg, de vele tekeningetjes enz..

was ik weer een stukje wijzer geworden.

 

Ik werd onderzocht door Dr VdW, gewogen en gemeten en mijn BMI werd

berekend aan de hand van de gegevens. Dr VdW had het niet alleen over de maag-

verkleining, maar ook nog 2 andere opties om te vermageren. Met name

door behulp van pillen of de maagballon.

 

Nu pillen slikken wou ik niet, gewoon voor de simpele reden, dat mensen

in mijn omgeving dat ook deden / gedaan hadden en er super slecht van waren

of, dat ze gewoon na het stoppen, hun gewicht + extra's erbij kregen.

 

Toen weer een beetje wijzer geworden, terug naar huis, want hij liet me toch

de tijd om alles te laten bezinken. 2 weken erna had ik terug een afspraak met hem,

en met zijn team. Het team bestaat uit 3 andere entiteiten, de dieëtiste,

de sofrologe en de internist.

Bij hen langs gegaan die middag en gepraat, zij hebben hun dossier over mij opgemaakt

en gingen dat dan doorgeven aan Dr VdW (dus 2 weekjes wachten op hun "verdict").

 

Met Dr Cesçmeli, de internist heb ik het ook over de 2 de optie gehad, de maagballon.

Hij heeft me in het lang en in t'breed uitgelegd wat het was, hoe het werd ingebracht,

en wat de resultaten konden zijn na 6 maand.

 

De 2 weken waren verstreken, ikhad er goed over nagedacht wat ik precies wou

en wat ik zeker niet wilde toepassen. Nou toen heb ik voor de maagballon gekozen.

De 2 dokters waren het met me eens, en dokter VdW heeft me toen doorverwezen

naar Dr Cesçmeli, waar ik dus gedurende 7 mnd ben behandeld.

 

3 Mei 2002 - 15 november 2002

 

Agezien ik nog vol met twijfel zat, en me eigenlijk

toch nog niet wou laten opereren, heb ik dan voor de maagballon

gekozen. Nu de maagballon is een hulpmiddel, en er komt geen operatie

aan te pas.

 

Ik heb dit dan ook volledig onder algehele narcose laten plaatsen.

De maagballon - techniek wordt in België minder vaak toegepast als in Nederland.

In Nederland wordt dit meestal in speciale centra's geplaatst en echt aan de lopende

band :). Daar moeten de patiënten nuchter binnenkomen, en na een paar uren mogen

ze het centrum verlaten. Ze worden dan ook partieel verdoofd, of krijgen gewoon

een kalmering toegedient en een soort van pufje dat de keel verdoofd.

Ik daarentegen, moest dus 3 dagen ziekenhuis ondergaan. S'ochtends vroeg nuchter binnen

en pas rond 14 uur was ik in het O.K. Volgens mijn vriend ben ik maar een uurtje of zo

binnen geweest in het OK en rond 16 Uur terug naar de kamer gebracht, maar eerlijk gezegd

herrinner ik me bijna niks van die dag, alleen dat ik wou DRINKEN maar mocht pas om 21 uur

ietsjes drinken.

 

Ik was dan ook misselijk ... OooO zo misselijk , en pijn in de keel amai , precies dat ze

daar iets hadden doorgeramd. Nu ja dat hadden ze dan ook LOL.

De zondag avond mocht ik terug naar huis, maar die 10 minuutjes in de auto leken wel UREN!

Om de paar straten moesten we stoppen, want ik moest m'n maag legen ... (En er zat niks in)

 

Volgens de arts zou dit toch een paar weken aanhouden dat misselijkheids gevoel, maar dit

heeft bij mij dus meer als 3 maand aangehouden. Vermageren deed ik als geen ander hihihi.

 

Ik ben in totaal meer als 20 kg afgevallen in Mei tot December 2002, maar na verwijdering

van mijn ballon ging het weer mis na een paar maand. De kilo's kwamen er eerst ongemerkt

aan, toen, sja, terug een breder broek aantrekken enz ...

 

De knop heb ik niet meer kunnen omdraaien... waar is het misgegaan? Sja, verkeerd eten (?)

neen de eerste maanden zeker niet na verwijdering, maar ik at gewoon weer veel te veel!

De opvulling in mijn maag was weg, dus had ik dat hongergevoel terug.

 

** Zucht**

 

Ik weet het wel, het zit allemaal tussen mijn oorkes, in mijn koppeke, maar begrijp een ding...

Het is sterker dan mezelf, ik ben al van kindsbeen zwaar, geniet van het leven en van mijn

eten. Alcohol drink ik zelden, snoepen van t'zelfste, tenzij ik een hevige dip heb en een chips

opwelling (gebeurt maar een paar keer per jaar).

Proberen minderen heb ik ook al gedaan, maar mijn verzadigingsgevoel blijft weg ,

dus knaagt het were ...

 

Mei 2002 - November 2002

 

Tijdens de periode van de maagballon, heb ik leren anders

eten, veel minder eten en mijn lichaam leren aanvaarden.

Enfin aanvaarden, leren omgaan met de veranderingen in m'n lichaam.

Wat wil je , al heel je leven draag je letterlijk een gewicht

mee, en op een paar maand tijd, verminderd de vetkwabbetjes...

Nieuwe kleding moeten kopen, want van maatje 52 ga je opeens

naar een 48 , en ik denk zelf dat na mijn 7 de maand met de

ballon ik naar maatje 42 ben gezakt ! Dat was voor mij een echte

prestatie. Goh, je kunt je niet voorstellen hoe gelukkig ik was.

 

Op een dag moest ik terug nieuwe kleding hebben, want ik bleef al

een maand of 2 op mijn gewicht, en het werd zomer. Toen wou ik

proberen of ik een kleedje kon kopen, eentje dat me echt aanstond

en dat alledaagse mensen aan deden. Met alledaagse mensen bedoel ik

dan ook mensen die geen last hebben van overgewicht en die naar hartelust

kunnen shoppen, zonder naar speciaalzaken te moeten gaan, of extra

Euro's moeten neertellen om toch maar iets leuks aan te doen.

Nou ik had een super mooi kleedje gevonden, maar eerlijk gezegd was

ik toch wel terughoudend, maatje 46. Pfffff, daar kon ik toch niet in...

Maareuh ... 't tegendeel werd me bewezen, het was zelfs ietsjes

te breed. Toen maar een maatje kleiner genomen en het ging me als gegoten.

Wow, zei ik tegen m'n moeder, en tranen van geluk rolden over m'n wangen.

Ik was ZOOO blij! je kunt het je niet voorstellen ... (of misschien toch wel).

 

Gedurende de maagballon-periode, heb ik me ook laten begeleiden door

een psychologe, omdat ik wou leren omgaan met m'n gewichtsverlies, erover

kon praten, hoe ik to die veranderingen stond. Qua lichaam, maar ook Qua geest!

 

Ja ja , het veranderd echt je leven, een totaal nieuwe wereld gaat voor je open.

Ik werd met de dag optimistischer, vrolijker, en werd terug een en al zonneschijn.

Ik ga de aanmoedigingen van één van m'n collega's nooit vergeten! Zei hielp

me daadwerkelijk ook door op de kleine dingen van m'n voeding te letten.

'T grappigste van al was, als we achter onze lunch gingen, dat ze me ook in 't oog

hield wat ik zou nemen, en keek me afkeurend aan als ik iets vettigs wou eten.

Enfin geen Quick of Mc Donalds of zo , maar een slaatje met met gefrituurde

bloemkooltjes of zo, want die werden dan ook eerst gefrituurd, maar met een

beetje olie overgoten, zodat ze niet droog waren. Hihihi.

Echte Italiaanse kost. LoL.

 

Toen ik om de 2 weken bij de dieetiste en bij de psychologe ging, toen

hield ik ook bij wat ik allemaal at, de hoeveelheden en waar ik mee zeurde.

(mayonnaise enz ) want ik krijg eerlijk gezegd die yoghurt van Vittelma of zo niet

binnen.

 

Nu ja, ik had me voorgenomen om zo verder te doen, want met de ballon kon je niet veel

eten. Zie maar naar de foto in m'n vorige post, daar zit  zo'n opgevulde ballon van 500 ML

in je maag te dobberen, en veel kan er niet meer bij he :).

 

November 2002: verwijdering van de ballon 

 

Ging het een paar maand goed, maar ik kon wel meer eten, ik ging toen wekelijks op

de weegschaal staan, maar de halve kilo'tjes kwamen er geleidelijk aan bij.

*zucht*

Ik at toen niet anders als er voor, maar ik kon wel MEER eten en ik probeerde het in t' dijken.

2002 is voorbij gevlogen! We hebben ons dan met volle moed in 2003 gestort.

Nieuwe voornemens, opletten op wat ik eet, maar alles tevergeefs ...

 

21:03 Gepost door Bloodyke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.